2- HERŞEY O ZAMAN BAŞLADI...

   1976 yılının ılık bir Ekim sabahı İstanbul Beyazıt'ta bulunan Esnaf Hastane- sinde açmışım dünyaya gözlerimi. Benim ismimi koyarlarken annemle babam ne düşündü bilmiyorum ama, benim düşüncem; hani bazı dönemlerde bazı isimler popüler olur, herkes çocuğuna aynı isimleri verir ya, işte o zamanlarda da bizim sülalede, bir Er'le başlayan isimler furyasına bende katılmışım ve Ağabeyim Ergün'den sonra bende ERDAL olmuşum.(Örneğin; Ergün, Ercan, Erdal, Erkan vs...)

   Çocukluğumla ilgili en karanlık anılarımı akrabalarımın ve aile dostlarımızın bana hatırlatmaya çalışmaları beni en çok eğlendiren olaylardan biridir. Benim 6 yaş öncesi zihinsel olarak hatırlamama imkan olmayan, çok maceralı ve haylaz- lık dolu çocukluk yıllarımı, "Sen küçükken bizi bıçakla kovalamıştın, hatırlıyormu- sun ?..." , "Sen küçükken çırılçıplak bakkala kaçmıştın, hatırlıyormusun ?..." gibi daha birçok soruya karşı, her defasında ufak bir tebessümle cevap versemde içten içe gülüyorum. Şunu buradan açıklayayım ki "Sayın akrabalarım ve dostla- rım; Ben ne kadar zorlasamda ancak 6 yaşımdan sonrasını hatırlayabiliyorum".

   O yaşlar benim akrobasi denemeleri yaptığım yıllardı. Kapı çerçevelerinin en üstüne ayaklarımla destek alarak çıkmak ve yukarıda ellerimi bırakmak, Tepe- üstü ayaklarımı hiçbiyere koymadan kafam ve ellerimin üzerinde durmak, o yıllardaki garip hobilerimdi. Beni o hareketleri yaparken görenler "Bu çocuk ileride ya sporcu olur ya da sirkte çalışan bir şaklaban olur" diye düşündüklerin- den eminim. Merak etmeyin hiçbiri olmadım. Bir de o yaşlarda (sene 1982) bilgi teknolojileri bu kadar gelişmeden önce bütün çocuklar asker, polis, doktor falan olacağım derken,nerden gördüysem yada duyduysam Bilgisayar Mühendisi ola- cağım falan derdim. Herhalde o zamandan kalma bu bilgisayar hastalığım.